Bayram tatiline girdik, koca 9 gün tatil, ama gel görki hiç umutlu giremedik bu tatile, en son yaşadığım Ramazan bayramındaki 9 günlük tatili hatırlayınca,  kabuslarım depreşiyo, canlanıp gözümün önüne geliyo Koca 9 gün geçmişti ramazanda hiçbişey yapmamıştım evde oturmuştum ama derste çalışmamıştım derken o kaostan çıkamayıp , yine çuvallamıştık. İşte bu tatilde aynı fiyaskoyu yaşarmıyım endişesi aldı beni, yaşarmıyım acaba diye soruyorum kendime ama ”yok ya kesinlikle yaşamam” cevabını veremiyorum ? ee buda doğal olarak tedirgin ediyo insanı tabi, kal kal ama nereye kadar…

Kalmanın derdini sadece kalanlar bilir :)  kendi içinde yaşadığın buğranlar yetmez her sorana her merak edenede bi kaç bişey söylemek zorundasındır , buda neyin nesiyse, hayır abicim kaldık kaldık uzatmayın yani, muhabbetini uzatınca nolacak ki , geçmişmi olacaz ? yoo hayır , o zaman uzatmamak lazım bence, kaldığın sınav o kaldığın yerde kalmalı peşinden gelmemeli…

Bide bayramda dönecek muhabbetler var, sen kaçıncı sınıftasın? ne oldu okul ne zaman bitiyo ? gibi başlayan sorular, olm ya sende ne zaman bitirecen bu okulu diye devam ediyo, ama bilmiyolarki ben onları dinlemiyorum kafam başka şeylere odaklanıyo o anda. Bu bi saygısızlık değil tabiki , bu benim kişisel sessiz isyanım oluyo sadece bizim çektiğimiz sıkıntı yetmiyo bide başkasına hesap vericez okul hakkında, oda adamlar  6 ayda bir görüp okul nasıl gidiyo diye soru soruyolar sadece bu yani. Sırf bu muhabbetlerden ve insanların boşboğazlığından olabildiğince az muhattap olup bayramı evde çoğunlukl tek başına geçirmek zor olmuyo. Gerçi bu bayram yine biraz sıkıntılı geçecek ama hadi hayırlısı.  Geçen ramazan bayramında baya darlanmıştımda onun serzenişiydi bu günlük, kusuruma bakma

Aslında özetle ne insanlar beni anlıyo nede ben insanları anlayabiliyorum.. nere kadar gider bu mücadele  onuda bilmiyorum.. Bak mesela insan dedim , yarın sabahın köründe uyanacağım aklıma geldi, biraz daha canım sıkıldı.. neyse sıkı can iyidir zor çıkar dimi bu lüzumsuz hayatta en keyifli şeylerde bu iğrenç espriler galiba , ben iyiden iyi bağımlısı oldum iğrenç esprilerin… neyse bu kadar gevezelik yeter , azda olsa uyumalıyım…

Can Yücel - Anladım

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım.
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,dinleyerek değil..
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..
Yüreğinde aşk olmadan geçen hergün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım…
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım..

Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği  acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım..
Fakat,hakedermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terkettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım..
”Sana ihtiyacım var, gel ! ” diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ”git” dediğimde anladım..
Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım…
Özür dilemek değil, ”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen,beklemez,sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni afetmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş…

Bu arada anamnez vardıya benim hazırlamam gereken o hala bitmedi ya belkide bitemedi bilmiyorum, ama baya mesafe kaydettim.Yarın bitti bitti , bitmedi ertesi gün garanti biter.Çocuğun yanına ne zaman gitsem annesinin yüzünde ”Yinemi sen geldin” ifadesi var, hayır sanki ben bayılıyorum onları ziyaret edip sorular sormaya bişeyler yazmaya, zannedersem teyze böyle bi düşünce içinde, ama gerçekleri bilse eminim oda durumun vahametini anlar. Hastayıda hala anlamadım zaten nerdeyse 1 hafta olacak ama işte olmayınca olmuyo 12 yaşında bir çocuk ve siroz , bence iki ihtimal var önünde bi tanesi KC nakli olup düzelmesi , bir diğeride giderek ağırlaşarak bir gün geri dönmeyecek şekilde komaya girmesi. Benim izlenimlerime göre kimse nakilden falan dem vurmuyo yada oralı bile değil, o açıdan garip yani.. Zaten bu şekilde  sorular sorular derken o arada anamnezi almayı unutuyorum başka noktalara gidiyo olay.

Neyse yine  çok abarttım bu bişeyler yazma olayını sanırım, sırf bişeyler yazacam diye çok saçmalıyo olabilirim ama zamanla düzelir , öyle umut ediyorum.. Tek korkum bu saçma salak yazılar yüzünden  şurayı ziyaret eden bi kaç ziyaretçiyide kaybetmek ama umarim öyle bişey olmaz ”neyse” bu kelimeyide çok fazla kullandığımı fark ettim ama yapacak bişey yok, bi çıkış kelimesi bulamayınca neyse diyip bağlayıveriyo insan olayı. Neyse bana müsade günlük.. görüşmek dileğiyle…

Kaderde senden ayrı düşmek de varmış
Doğrusu bunu hiç düşünmemiştim…
Seni tanımadan
Hele seni böyle deli divane sevmeden
Yalnızlık güzeldir diyordum
Al başını, kaç bu şehirden
Ufukta bir çizgi gibi gördüğün dağlara
Rüzgarın iyot kokularını taşıdığı denizlere git
Git gidebildiğin yere git diyordum
Oysa ki, senden kaçılmazmış
Yokluğuna birgün bile dayanılmazmış.
Bilmiyordum…

Yine de dayanmağa çalışıyorum işte
Bir kır çiçeği koparıyorum gözlerine benzeyen
Geçen bulutlara sesleniyorum ellerin diye
Rüzgar güzel bir koku getirmişse
Saçlarını okşayıp gelmiştir diyerek avunuyorum
Yaşamak seninle bir başka zamanı
Bir başka zamanda seni yaşamak
Herşeyden önce sen
Elbette sen
Mutlaka sen
İster uzaklarda ol
İster yanıbaşımda dur
Sen ol yeter ki bu zaman içinde
Ben olmasam da olur!

Seni bir yumağa sarıyorum yıllardır
Bitmiyorsun
Çaresizliğim gün gibi aşikar
Su olup çeşmelerden akan güzelliğin
İnceliğin ışık ışık yüzüme vuran
Sen güneş kadar sıcak
Tabiat kadar gerçek
Sen bahçelerde çiçekler açtıran
Sudan, havadan, güneşten yüce varlık
Sen, o tek sevgi içimde
Sen görebildiğim tek aydınlık
Bir nefes de benim için al
Havasızlıktan öldürme beni
Bulutlara, yıldızlara benim için de bak
Susadım diyorsam
Bir yudum su içmelisin
Ben yorulduysam sen uyumalısın
Ellerim sevilmek istiyor
Saçlarım okşanmak istiyor
Anlamalısın.

Ağaçların yeşili kalmadı
Gökyüzünün mavisi yok
Bu dağlar o dağlar değil
Rüzgarında kekik kokusu yok
Kim bu çaresiz adam
Bu kan çanağı gözler kimin
Kaç gecedir uykusu yok
Gündüzü yok
Gecesi yok
Yok
Yok
Anladım
Sensiz yaşanmaz bu dünyada
İmkanı yok…

Şiir : Ümit Yaşar Oğuzcan

Seslendiren : Bedirhan Gökçe

ve devamındaki şarkıyıda söylememe gerek yok herhalde, bu sesi tanımıyan yoktur. Rüzgarda savrulmamanız ,savrulsanızda dağılmamanız dileğiyle keyifli dinlemeler.. 

Başlıktanda anlaşılacağı üzere ben bu fotoğrafa bakınca, veletin başını ellerinin arasına koyup bu önemli soruya cevap aradığını düşünüyorum. Hani haksızda değil yani geç olmuş ama oda fark etmiş yaptığı yanlışı bu dünyaya gelerek. Tabi bu fotoğrafı aldığım yerde bir diğer yorumu daha vardı , bebişin uykusu gelmiş ve kafasını artık tutamıyo ve sızmaya başlamış..tabi buda olabilir bişey dediğimiz yok ama bence ilk seçenektir yani.. ama şu bir gerçekki velet çok şirin çıkmış fotoğrafın büyük hali için üzerine tıklamanız yeterli, ne demek isteğimi daha net göreceksiniz..

Günlük,haftalık,aylık,senelik adın ne olursa olsun , yine komik bi şekilde bunu yazıcam şunuda yazıcam dediğim bi çok şeyi unuttum iyimi, nasıl bi trajediyse  yine yaşadık işte. Ama hatırladığım bi kaç bişey var özetle, mesela berbat bi gündü okulda , sonra ölen çocuğun hergün olmasada sık sık okula gidip gelirken gördüğüm çocuk olduğunu öğrendim, ve sonra tekrar anladımki Hayat çok kısa, hatta kısa denilebilecek kadar bile yok. Onu sadece yol üstünde geçerken görürdüm belki ama azımsanmıyacak kadar sık geçtiğim için o yoldan, az çok kendisi hakkında bi fikrim vardı, neşeliydi şen şakraktı ,arkadaşlarıyla sık sık  orda top oynardılar falan filan… Şimdi hepsi noktalandı onun adına.Hayat çok garip..

Diğer yandan okul vardı, hatırlaması bile zulüm insan bünyesi için, ağır gibi bir sınıfta saat 1′den 4′e kadar aralıksız ders yap, nedir bunun açıklaması , yapabilene bravo. Her geçen gün dahada büyüyo bu hoca milletine olan nefretim kendi kendilerine yapıyolar ve eminim yanlız değilim düşüncelerimde.. Okul demişken bizim anamnez vardıya hala yarım yamalak , tam bugün tamamlıyacaktımki yemek saatine   rastladım serviste teyze yemek saati yemeği kaçırmamalıyım diyince, bende napayım ” tabi teyze afiyet olsun ben yarın gelirim yarın konuşuruz” diyip gitmek zorunda kaldım ister istemez… ders desen oda yalan oldu, neyse artık yarın yeni bir gün yeni bi umut diyelim. nede olsa ”Umut Dünyası” dimi günlük..

Daha anlatacak çok şey var belki ama üzerimden kamyon geçmişcesine halsiz hissediyorum kendimi, daha iyi bi zamanda daha güzel şeylerle buluşmak dileğiyle iyi bak kendine.. (site hata verecekmiş gibi duruyo yakın gelecekte ,sakın haa!  sakın öyle bi gaflette bulunmasına izin verme

Artık gitme demeyeceğim, zaten iyice hazırsın bu sefer.
Herşeyi yanında götür; anılarımızı, umutlarımızı, sevgimi de al belki lâzım olur.
Tek kelime etmesem diyorum, ama etmeliyim,
Sana bilmediğin bir şeyden bahsetmeliyim; kendimden.
Evet, onca zaman tanıdığını sandığın benden.
Hırçın yanımı gördün daha çok, oysa öyle uysal bir çocukmuşum ki.
Neydi beni zaman zaman hoyrat yapan?
Sanırım, düşünmedin.

Birini ayrı tutsam da renklerin hepsini sevdim, mevsimleri de.
Aslında çok şey var sevdiğim,
kavgalar ve savaşlar dışında bir de niye olursa olsun vedalaşma anları,
İsterdim ki uyumlu halimi yaşasaydın daima ama bana hep vurgun
saatlerinde geldin, ya da sen vurdun.
Uzaklara bakardım uysal çocukluğumda içimde dolmayan derin boşluğumla,
denizden gelecek bir gemi bekledim durdum,
sonra yıldızlara baktım yıllarca ve sen sandığım bir yıldıza.
Kadınlar, erkekler, çocuklar ve şehirler tanıdım, çoğunu da sevdim.
Aşklarım da oldu, hem de uğruna ölebileceğim aşklar, ama en çok seni sevdim.
Ve şimdi gidiyorsun, evet git içimdeki melek sana dua edecek.
Sanırım kahrolmayacağım bu veda sahnesine - senin baban öldü mü?
Bu gidiş ölümden beter olamaz.
Hangisi doğru bilmiyorum,
Seni uğurlayıp öylece kalmak mı?
Yoksa, benim uyumamı bekleyip gitmen, benim de sensiz sabaha uyanmam mı?
Bence şimdi git, hayır gitme! Yani git de önce üstümü ört, ben uzanayım şöyle, ışığı kapat ve git.
Hayır hayır gitme!
Yani git de ışığı yak git, ben karanlıktan korkuyorum da!
Hem sensizlik hem karanlık bu kadarı fazla.
Üstümü de örtme bu şevkat de fazla, ışıkların hepsi açık olsun.
İçim burkuluyor sen nasıl gidersen git.
Dur, burayı iyi dinle; birkez daha söylüyorum ve son kez.
Seni seviyorum.
Sen giderken ben içimden haykıracağım ‘kusursuz bir aşktı bu’ diye.
Kusursuz bir aşktı benim sana büyüttüğüm sen ne yaşadın bilmiyorum…

Yine de tanıdı gönlüm yaşadı
Bir kusursuz aşk büyüttüm sana pişman değilim

Her akşam vaktinde bu gönül üzülür
Hüzünle dolar seni düşünür
Şimdi çok uzakta kimbilir neredesin
Geri dön ya da dönme ben sendeyim…

Seslendiren : Soner Arıca

Süper bir şiir, baya zor oldu eklemesi ama sonunda değdi sanırım onca uğraşıma…

Bilgisayarın başına oturunca büyüsü kaçıyo dedimya , palavra değil hakikaten buraya oturana kadar kafamda bir sürü bişey oluyo yazacak ama nedense bu noktaya gelince  kem,küm.. falan filan napcaz şimdi, sanki dersin pediatriden sözlüye giriyoruz ,altı üstü kendine ait olan bi yerde istediğin gibi çemkirecen :)  bu kadar basit bişey için stress yapmaya değermi, bence değmez ama işte  herşey  insanın istediği gibi olmuyo bu mübarek hayatta :)  bu sarı kafalarıda çok severim, yazı renklensin hemde çok görünsün diye kullanıyorum öyle .. Neyse ne diyodum , hiçbişey demiyodum dimi :)  Aslında benim ders çalışmam lazım günlük , napsak nasıl etsek bilmiyorumki , insanın içinde hiçmi ders çalışma isteği gelmez ya , gelmeyince gelmiyo işte, nalet olsun Şimdi bide anamnez derdi vardı onuda halledemedim , oda yarım yamalak kaldı, bence konuşabilsen daha da iyi olurdu ama bu kadarıda kafi Neyse mühim olan başlayabilmekti dimi.. ve ben başladım saçma salak bi şekilde olsa bile…

Hayat Harcadın Beni

Dünyada ne günler,yaşadım gördüm
Bir bahar gibiydim,kışlara döndüm
Artık her arzumu,kalbime gömdüm
Hayat sen ne çabuk harcadın beni…

Gençliği gönlümde bitmez sanırdım
Hayat ben hep seni böyle tanırdım
Çaresi olsaydı ömür alırdım
Hayat neçabuk harcadın beni…

Perişan gençliğim üzgün bakıyor
Kalbimi bir korku sarmış yakıyor
Şimdi gözlerimden seller akıyor
Hayat sen ne çabuk harcadın beni…

Seslendiren : Muazzez Ersoy

Banada öyle geliyoki hayat çok çabuk harcadı beni  …

Yarim Senden Ayrılalı
Hayli Zaman Oldu Gel Gel
Bak Gözümden Akan Yaşım
Ab-u Revan Oldu Gel Gel

Böyle M’olur Küsüp Gitmek
Seni Seveni Terk Etmek
Haram Oldu Yemek İçmek
İşim Figân Oldu Gel Gel

Kurulu Yaydır Asılmaz
Gönül Yarinden Kesilmez
Ölmeyince Dert Eksilmez
Halim Yaman Oldu Gel Gel

Kul Aşık Ever Varmaya
Varıpta Haber Sormaya
Yetiş Namazım Kılmaya
Seni Seven Öldü Gel Gel…

Yakın zamanda dinlediğim en güzel türküdür bu , ilk defa bu akşam keşfettim, umarım dinleyen herkes beğenir.. ki bence biraz olsun bu işten anlıyosa  muhakkak beğenir…  türküye girişteki cızırtının sebebide youtubedan çekim olduğu içindir bunuda belirtiyim ayrıca

Ayrılık ne biliyor musun?
Ne araya yolların girmesi,
Ne kapanan kapılar,
Ne yıldız kayması gecede,
Ne ceplerde tren tarifesi,
Ne de turna katarı gökte.

İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!

İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini,
birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine.
Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken,
duvarlara dalıp dalıp gitmesi.
Türküsünü söylecek kimsesi kalmamak ayrılık.
Saçına rüzgar, sesine ışık düşürememek kimsenin.
Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun.
Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya.
İki adımdan biri insanın, sevincin kundakçısı,
hüznün arması ayrılık.

O küçük ölüm!

Usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan.

Ayrılık, o köpüklü öpüşlerin ardından gidip ağzını yıkadığında başlamıştı.
Ben bulutları gösterirken,
“bulmacanın beş harfli yemek sorusuna” yanıt aramanla halkalanmış,
“Aşkın şarabının ağzını açtım, yar yüzünden içti murt bende kaldı”
türküsü tenimde düğümlenirken, odadan çıkışınla yolunu tutmuş,
Dağlarda öldürülen çocukların fotoğraflarını bir kenara itip,
“bu eteğin üstüne bu bluz yakıştı mı? ”
diye sorduğunda varacağı yere varmıştı çoktan.

Şimdi anlıyormusun gidişinin neden ayrılık olmadığını,
bir yaprağın düşmesi kadar ancak, acısı ve ağırlığı olduğunu.
Bir toplama işleminin sonucunu yazmak gibi bir değer taşıdığını.
Boşluğa bir boşluk katmadığını, kar yağdırmadığını yaz ortasında….

Ne mi yapacağım bundan sonra?

Ayak izlerimi silmek için sana gelen bütün yolları tersinden yürüyeceğim önce.
Şiir yazmayacağım bir süre,
Fotoğraflarını güneşe koyacağım, bir an önce sararsınlar diye.
Hediyelik eşya satan dükkanların önünden geçmeyeceğim.
Senin için biriktirdiğim yağmur suyunu, bir gül ağacının dibine dökeceğim.
Falcı kadınlara inanmayacağım artık.
Trafik polislerine adres sormayacağım,
Geleceğe ışık düşüren bir gülüşle gülmeyeceğim kimseye….

Ne yapacağımı sanıyorsun ki?

Tenin tenime bu kadar sinmişken,
ömrüm azala azala önümden akarken,
gittiğin gerçek bu kadar herkese benzerken..
Senin korkularını, benim inceliğimi doldurup yüreğime,
bıraktığın boşluğu yonta yonta binlerce heykelini yapacağım.

Şükrü Erbaş