Ağladığımı kimseye söyleme anne…
Onlar beni kral biliyor…
Onlar beni, kızdımı dünya yakacak adam biliyor…
Ben aslında onun gözlerine bile bakmaya kıyamazken …
Onlar benim bir insan uğruna üzülebileceğimi tahmin bile etmiyor…

Ağladığımı kimseye söyleme anne…
Onlar beni ağlamaz biliyor…
Onlar beni ,üzüldüm mü bulunduğum şehri bulutlar kaplar biliyor…
Ben aslında odama kapanıp sitem duygusuyla bir köşeye sinerken…
Onlar, beni hiçbirşeyin sarsacağını akıllarının ucundan bile geçirmiyor…

Ağladığımı kimseye söyleme anne
Onlar bunu hiç bilmiyor…
Onlar için ben en sağlam köprülerden daha sıkı bağlıyımdır hayata…

Ben aslında ölümle yaşam arasındaki ince çizgiden
Bir o yana bir bu yana giderken…
Onlar hala  hayatın benim için;

Büyük bir hayal kırıklığı olduğunu bilmiyor !!!

Kapım hiç çalınmasın varsın gelmesin posta
Gönlüm herkese kırgın yastayım kara yasta
Ne düşmana kinim var nede selamım dosta
Yüreğimi uyuttum canevimde hüzün var

Bir tutam mutluluktu kuytuda sakladığım
El sürmeye kıymayıp sadece kokladığım
Kimse çalmasın diye kıyamda beklediğim
Umutları kuruttum canevimde hüzün var

Hayaldeydi mutluluk sadece bir kaç kare
Acımadan sökülüp o da atıldı yere
Hüzün pusuya sinmiş ben çareden bi çare
Elemleri büyüttüm canevimde hüzün var

Bir kırık tebessümü yine kederle yudum
Saadet menbaından nasibim yok bir yudum
Adım nalan uzağa gidemedim bir adım
Kendi içimde yittim canevimde hüzün var

Ümran Tokmak

SENDE KALMIŞ

Bilmiyorum nerdeyim, ne haldeyim, ben kimim
Ayrılırken kimliğim, adresim sende kalmış.
Tebessümü yüzüme çok görüyor matemim
Güldüğümü gösteren tek resim sende kalmış.

Akların kaybolduğu, rengin ahenk bulduğu
Toprağın kadehine ab-ı hayat dolduğu
Bir gül için, bülbülün saçlarını yolduğu
Aşkın harman olduğu o mevsim, sende kalmış.

Nerede o çocuksu, o şımarık hallerim,
Saçlarına hasreti tanımayan hallerim,
Rengarenk rüyalarım, toz pembe hayallerim
Tekmil neşem, sevincim, hevesim, sende kalmış.

Ayıplama, kınama, kahveye gidiyorsam,
Avunabilmek için bir tavla atıyorsam,
Garson çay uzatırken ben aklımda diyorsam,
Sende kalmış demektir, ladesim sende kalmış.

Dostlar da muhabbeti kestiler, lüzum da yok.
Zaten senden ziyade sohbetim, sözüm de yok.
Sen dönmeden kimseye bakacak yüzüm de yok.
Aynalarda kendimi göresim sende kalmış.

Sende kalmış umudum, saadet çağım sende,
Sende kalmış huzurum, tüten ocağım sende,
Sende hayat kaynağım, duygu membağım sende,
Can diyorum sana,can kafesim sende kalmış.

Allah’ ım düşmanımı düşürmesin bu zaafa,
Sanki her noksanımı mecburum itirafa,
Hangi şarkıya girsem, notalar do re mi fa
Sol diyorum sana sol, la sesim sende kalmış.

Gel Tanrıya borcunu teslim etsin bu yürek,
Tez gel ki enkazımı kapatsın kazma kürek,
Kelime-i şahadet getirmem için gerek,
Son diyorum sana, son nefesim sende kalmış.

Şiir : Cemal Safi

Seslendiren : Bedirhan Gökçe

İlk kez bu gece dinlediğim ama çok sevdiğim bir şiir, yazanında okuyanında yüreğine sağlık, ancak bu kadar güzel olabilirmiş…

Kıyısında bir yerindeyim hayatın, çırpınıp durduğum su parçası betondan kentmiş meğer; kollarım her kulaçta kanıyor… Her bulduğumda mutluluğu ya kayıp düşüyor ya da elimden alınıyor. Ve ben bu oyundan her defasında çıkarılıyorum.

Acıtıyor bu gelgitler… Acıtıyor canımı… Yürüyorum… Hiç durmadan soluk soluğa yürüyorum… Ardıma bir baksam parçalanır; paramparça olurum.

Bana sorarsanız, her şeyi olduğu yerde bırakıp GİDELİM BURALARDAN… Tutuşan bedenimizi yadigar bırakıp hayata; gitmeliyiz…

Benim dünya üzerinde bir damla mutluluğum yok. Zaten hiç olmadı. Çok gördüler… Her elimi uzattığımda kollarımı kestiler, canımı acıttılar. Şimdi kan akıtan bedenime tek bir çarem yok. Diyorum ki; GİDELİM BURALARDAN…

İnanmıyorum artık hiçbir söze, yer yüzünde ki hiçbir sevdaya inanmıyorum. Herkes bir sahte oyun peşinde. Sonra hepimiz bu sahteliği alkışlıyoruz, buna inanmak yalan da olsa hoşumuza gidiyor çünkü… Biz yalanı ne çok sevdik… Herkes bin pişman yüreklerle baş etmeye çalışıyor; ki çoğu kez eline yüzüne bulaştırıyor…

Emanetlere ihanet edeli çok olmuş. Biz artık biz değiliz… Ben artık ben değilim… Hepimiz yüreğimize batan cam kırıklarını temizlemeye çalışıyoruz. Yabancıyız bu kalabalıkta kendimize. Kimse kalmamış yüreklerde… Herkes elini eteğini çekip gitmiş, nedensizce…

Aynalarla yüzleşmekten korkuyorum artık. Bana gülümseyen bir yabancı var aynamda. Ben değilim o…

Oldukça uzak bir yerindeyim bu hayatın. Uzaktan bakıyorum sevdalara. Uzaktan bakıyorum gittikçe yaşlanan bedenime. Gülüp geçiyorum; her elimden düşüşünde daha da ufalan minicik kalan zavallı düşlerime… Bıkmadan usanmadan – belki bir şeyler yapabilirim kaygısıyla – eğilip yerden toplayışıma, hatta yeni bir düşe sarılmama; oturup gülüyorum. Çıkıp çıkıp merdivenleri ayağımın her kayışında yere çakılmalarıma, her kanatlanışımda kanatlarımın küçük bir sapanla yara almasına; gülüyorum…

Anlıyorum ki bu çabalar boşuna… En iyisi her şeyi olduğu yerde bırakıp, her şeyi dağınık bırakıp, hiçbir toplama girişimi göstermeden GİTMELİ… Düşümde ki yolu olmayan, küçük vadilerle dolu dünyama…

Ben gidiyorum o zaman… Bu sahte dünya sizin olmalı, benim yerim yok burada. Ben gidiyorum diyorum ama henüz yer yüzüne inerken imzaladığım senedin vaadesi dolmamış. Diyorlar ki bekle… Ne mümkün? Sabrım kalamadı… Firarım yakındır…

DİYORUM Kİ ARTIK:

GİDELİM BURALARDAAAANNNNN…

Kaynak

Söyleyin yarime
Baharlari beklesin
Söğüdün dalları
Bugün eğilmesin

Beni geçirmeye
Kardeşim gelmesin
Annesinin birtanesini
Kimseler üzmesin
Gidelim buralardan
Dayanamıyorum
Gidelim buralardan…

Unutamıyorum
Yükleyin ne varsa
Gönlüme demlensin
Ayrılığın üstüne
Hasretim eklensin

Beni geçirmeye
Yalnızlığım gelsin
Ya dönülür ya dönülmez
Kimse üzülmesin

Her ölüm erken ölümdür
Biliyorum tanrım.

Ama, ayrıca, aldığın şu hayat
Fena değildir…

Üstü kalsın…

Cemal SÜREYA

Hayranı olduğum bir şiir…umarim okuyan herkeste beğenir benim gibi.

bir dağın bir kuyuya tıhum ektiği yerde
balığın yüzgecinden irin döktüğü yerde
kralın, kölelerin emrinde yürüdüğü
geminin bir köpükte okyanus aradığı
ay’ın arzı terkedip gökte durduğu ândaa
serseri bir kurşunun ay’ı vurduğu ânda
başını ellerinin arasına al ve dur
işte o lahza gülüm, bu can seni unutur

unutmak, bir saatin kırılan camlarında
zamanı çürüterek öldürmektir sevgiyi
unutmak, bayramlığı giydirilen çocuğun
aldatılan göğsünde vurmaktır sevgiliyi
unutmak, bir ülkenin tozlu kaldırımlarında
taşlara boğdurmaktır yağız atlı yiğidi
unutmak, susturmaktır yolların ayrımında
şairlere can veren muhteşem bir ağıdı
unutmak, koparmaktır çiçekleri dalından
sisli bir yalnızlığın ekseninde bulursun
unutmak, ayırmaktır arıları balından
unutulursa şair, sen de unutulursun

Nurullah Genç

Dün bir dosttan, uzun bir mektup aldım
Beni anlatmış sana ve sen ona
“Unuttum artık onu” demişsin.
Hem bu sözü gülerek,
Medar-ı iftihar ile söylemişsin.
Unutamazsın Nokta Noktam
Unutamazsın!

Çünkü; unutmak için önce unutulmak gerek
Oyasa ki sen,
Hala bende esen,
Eski kavak yelisin.
Unutamazsın…
Kan değil, tüküremezsin,
Ruj değil, silemezsin
Dişi dudaklarına, dişimle yazdığım
İki heceli erkek adımı
Unutamazsın Nokta Noktam
Unutamazsın!
Seninle biz, halâ bir kabukta
İki badem içi gibiyiz.
Baharsın; kokacaksın
Güneşsin; yakacaksın.
Sabah yatağım kadar rüyâ dolu
Sabah yatağım kadar sıcaksın
Unutamam

Unutamazsın!
Şimdilik bu kadar.
Öbür mektubuma daha diyeceklerim var
Darılma bana, gücenme sakın
Ankara günlerinin bembeyaz ufkundan
Binlerce selam sana.

Bahar başladı nokta noktam
Ankara’da bahar, veriminde toprak ana
Aylar var ki sana tek satır yazamadım
Oysa ki şimdi mevsim bahar
Ötüşlerde adın, kokuşlarda tadın var
Artık yazmalıyım.
Takvime baktım bu sabah,
ayrılalı beş ay olmuş.
Düşün ki Nokta Noktam
Beş ay denilen nesne tam yüz elli gün eder.
Bunca uzun ayrılıksa;
İnan bana Nokta Noktam
İnsanı, herşeye küskün eder.
İnan bana… Dargınlığım herkese
Ve tek hasretim sana
Düşünüyorum…
Aşıklar pazarına çıkan yolu düşünüyorum.
Bu yolun sağında yükselen
Her geçişinde penceresinden tebessümler gelen
Bahçesinde iri yedi veren,
kayısı gülleri açan evi düşünüyorum.
Bir türlü gelmiyor düşüncelerimin ardı
Ablan yanımda çorapsız gezerdi,
Baş örtüsüz annen.
Düşünüyorum… Bu mevsimde baban,
Her akşam bir yerine iki içerdi.
Miyoplaşınca gözleri “Şair, iç be oğlum
bahar dişidir doğurur” derdi.
Bahar başladı Nokta Noktam.
Ankara’da bahar,
Gönül ufkunda yağmur bulutları
Cennet olsa artik sevmiyorum
Sevmiyorum sensiz baharı…

Sen; ey yirmidört baharın en güzel süsü!
Sen; ey mutlu günlerimin mutlu türküsü!
Sen; ey ilk yaz akşamları kadar güzel çocuk!
Sen; ey altın gözlerinin hisli dünyası!
Ölümsüz bir yolculuk yaratan
Sen; ey çıplak bir hançer gibi!
Boylu boyunca gönlümde yatan
Sen; ey herşeyim olan herşey!
Son mektubunda söz verdin
Tut diyorsun, unuttum
Unut diyorsun, unutmak mı???
Güneş tekrar doğmayı unutabilir mi hiç?
Gönül ferman dinlemez sözü unutulabilir mi hiç?
Sen; ey mutlu günlerimin mutlu türküsü!
Sen; ey herşeyim olan herşey!

Bu gece Yılbaşı…
Başkent’de kar yağıyor Nokta Noktam
Başkentte kar ve tütüyor gözlerimde
Küllenmiş bir mangal gibi hatıralar
Başkent’de kar yağıyor, başkent’de kar…
Bu gece yılbaşı.
Bilirsin ki Nokta Noktam
Yılbaşında hesaplanır
Çoğu zaman insanların yaşı.
Bu gece yılbaşı…
Tokmaklarında yirmi dört hece
Eğilip üstüme sessizce
Şehrin kule saati
Bilir misin Nokta Noktam?
Bilir misin, bilir misin ne dedi?
“Şair, kutlu olsun, yaş otuz yedi.”
Ve bir el saçlarımdan tutarak
Kalbimi sana kadar sürükledi.
Bu gece yılbaşı, başkent ayakta
Çalınan Tuna dalgaları komşu plâkta.
Ne de kıvrak bu vals havası
Başladı yine gönlümün
On yıl evvel ki kanaması
Ne günlerdi o günler cancağızım
Ne günlerdi…
Sen, on yedisinde sevgilerin sisinde
Başı duman duman bir kız.
Ben, yirmi üstünde
Gönlü gördüğü her güzelliğe nişanlı
Öylesiye bir şair, öylesiye bir delikanlı.
Ne çabuk geçti zaman.
Hey gidi Dünya hey…
Bu gece yılbaşı
Dışarıda kar yağıyor ve tütüyor gözlerimde
Küllenmiş bir mangal gibi eski hatıralar
Köşede bir kırlent, kırlentde bir resim.
Bartın’da bahar.
Elimle yapmışım
“asma köprüsünden” Kocanaz deresi
Sağda, orta okul
Okulda, çocukların sesi.
“Çakır beylerin” elma bahcesi.
Derede kayık, dümende ben.
Küreklerde sen.
Hava berrak, hava ılık
Hava temiz
Ve sularda sarmaşan gölgemiz
Bu gece yılbaşı, başkent ayakta
Çalınan Tuna dalgaları değil artık
komşu plâkta.
Gönlüm bu diyardan çok çok uzakta.
Dışarıda kar yağıyor.
Dışarıda kar ve tütüyor gözlerimde
Küllenmiş bir mangal gibi
Eski hatıralar…

Rıza Polat AKKOYUNLU

Ne siliyorum nede yeniden düzenliyorum öylece kalacak işte orda.Sırf bu yazı yüzünden ben aylardır başlıyamamıştım  bu sayfamı düzenlemeye , ama sonunda fobimi yenip başladım ve artık burada  böyle kalacak bir süreliğine , bellimi olur bakarsın bir gün silerim senide burdan